บทที่ 27 ตำรับรัก 22

          เฉิงอี้คังอมยิ้มกรุ้มกริ่ม นางช่างยั่วเย้า แสดงทั้งท่าทางขี้ขลาด และความอยากรู้อยากเห็นในคราเดียวกัน บุรุษที่เป็นดั่งเจ้าป่าอย่างเขา ไฉนจะไม่อยากขึ้นคร่อม แล้วทำในสิ่งที่เขาอดยากมานาน

ในขณะที่ดวงตาทั้งคู่สานสบกัน ไฟแห่งราคะ และแรงสิเน่หาได้ถาโถมซาดซัดอย่างรุนแรง

“เจ้าเป็นของข้า นับแต่วัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ